هدفون

صداهایی که فقط من می شنوم!!


	که منم!؟! این آخرین نبُرد من است جز باخت چاره نیست جز بازی جز خندقی عمیق که مو به تن آدم راست می گوید( بوف کور، نسخه ی بمبئی، ص ۱۴۵) پس گوش می چسبانم بر دیوار دیوار دیوار دیو سپید صدای باران را در هو هوی صوفیانه ی وحشیّ ِ باد می بی نم(چند بخشه؟ ــ تصمیم کبری، ۱۳۶۵ سال، ص ) وه! چه بوی وحشتناگهان در هم می پی چند بخشه؟ هم ِ وحشت گاز می گی رم زبانم را این انفجار ِ آخر ِ من در سوسوی فانوس بی فتیله ی مادربزرگ ِ قرن( ا.باختکار، ص گرامافون) پس پیش به سوی طویله ی تاریخ ِ کلمات! \|+\| نوشته شده توسط م.ح.ن. در دوشنبه 1385/08/29 \|